Pierwsze wzmianki o uprawie tej rośliny oleistej pochodzą z Indii, z okresu ok. 3 tys. lat p.n.e. Prawdopodobnie powstała ona poprzez skrzyżowanie kapusty i rzepiku. Początkowo wysiewana w krajach o ciepłym klimacie stopniowo rozpowszechniła się i aktualnie uprawia się ją w wielu krajach o klimacie umiarkowanym, w średnich szerokościach geograficznych.
W Europie rzepak uprawiany był od około XVI w (niektóre źródła podają wiek XIII) w celach niespożywczych – jako olej do lamp, smar lub do produkcji mydła. Niektórzy twierdzą, że wcześniej uprawę rozpoczęli chrześcijanie, stosujący olej rzepakowy jako tańszy zamiennik dla oliwy z oliwek używany w tzw. „wiecznych lampkach”. Większą popularność jako roślina uprawna rzepak zyskał w okresie II wojny światowej – używany był w celach technicznych i spożywczych (olej).
Rzepak starych odmian zawierał związki chemiczne szkodliwe dla zdrowia. Dopiero w latach 60tych XX wieku profesor Krzymański wyprodukował odmianę niskoglukozynolanową. W tym samym okresie w Kanadzie uzyskano odmiany bezerukowe. Połączenie tych dwóch cech umożliwiło powstanie uprawianych współcześnie odmian „00” (dwu-zerowych, inaczej nazywanych podwójnie ulepszonymi), które nadają się do spożycia przez ludzi.
Dzisiaj rzepak stosowany jest do celów spożywczych, paszowych (śruta rzepakowa) i technicznych (olbrzymie znaczenie w branży bio-paliwowej).
Olej rzepakowy zawiera witaminy E,K i karotenoidy, a także sterole i polifenole. Kwasów tłuszczowych nasyconych zawiera niewiele, natomiast kwasów nienasyconych (w tym omega-3) sporo
.Standardowe parametry handlowe rzepaku „00”:
Wilgotność max. 9%
Zanieczyszczenia ogółem max. 2%
W tym nieużyteczne max. 1%
Zawartość oleju min. 40%
Zawartość kwasu erukowego w tłuszczu max.2%
Zawartość glukozynolanów max. 25 mikromoli
